با دامَنی از شکوفه ها

با دامَنی از شکوفه ها

در طلاییِ دشت های فرآخ، خواهم دَوید ...^-^
با دامَنی از شکوفه ها

با دامَنی از شکوفه ها

در طلاییِ دشت های فرآخ، خواهم دَوید ...^-^

مرضه ؟

نمیدونم این چه مَرَضیه

بعدِ یه مدت یادم میره بخاطرِ یه "چیزایی" چقد عذاب کشیدم و

چه فشارایی رو تحمل کردم !...

چند وقت که میگذره باز مثِ احمقای خیالاتی واقعیتُ فراموش میکنم و

میشینم به توهماتِ قشنگم لبخند میزنم !...

یادم میره تو دنیای واقعی تنها سوغاتشون "تهوعه" ...

چقد خر میتونه باشه آدم مگه ؟

که وایسه بالا سَرِ دیگِ لجن ، هِی هم بزنه ، انتظار داشته باشه مربا ازش دربیاد !...

همممم ؟

بعضیا واقعا از نکبتم نکبت ترن ... فقط این فراموشکاریِ من نمیدونم تا کی میخواد ادامه پیدا کنه !

که هِی یادم بره... هِی بیخیال بشم ... انگار که اتفاقی نیافتاده ...

انگار که هر چی کشیدم ، کشک بوده ...

ببین ...

بذا رُک بگم !

تو سالِ جدید !

گوووورِ بابات .

جینِ لَقِت .

سو جاست پیییس آف حاجی .

تامام .

نظرات 1 + ارسال نظر
مریم پنج‌شنبه 21 فروردین 1399 ساعت 00:06 http://Sooskesiah.blogsky.com

این ویژگی بارز آدمیزاده...ذاتا هممون آلزایمر داریم :)))
ولی باور کن همونقد که بده، خیلیم خوبه
تو فرض کن هر اتفاق بدی رو با همون آب و تابِ اولش که اتفاق افتاده بود، به یاد میاوردی

(ایموجی هلو×1000)

واقعااااا !
البته که خوبی ام زیاد داره !
اما خیلی باید مراقب بود !
چون ممکنه باعث بشه یه اشتباهُ دوبار ،
یا حتی بیشتر ، تکرار کنی !!! از روی فراموشکاری !

برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد